دسته بندیها

خداحافظی شاید غمگین ترین شعر جهان باشد….

…عشق را به بند جاودان کشید…
با چه می توان
عشق را به بند جاودان کشید
با کدام بوسه با کدام لب
در کدام لحظه در کدام شب
مثل من که نیست می شوم
مثل روز ها …
مثل فصلها …
مثل آشیانه ها
مثل برف روی بام خانه ها
او هم عاقبت
در میان سایه ها غبار می شود
مثل عکس کهنه ای
تار تار می شود
با کدام بال می توان
از زوال روزها و سوزها گریخت
با کدام اشک می توان
پرده بر نگار خیره زمان کشید
با کدام دست می توان
عشق را به بند جاودان کشید
با کدام دست …

دو روز
می پندارم
که
نیستی
انگار که هرگز نبوده ای
تا  نبینم
آن روزی را                  که
نیستی
تو
می روی
آتش سیگارم
خاموش می شود
آتش  درون  سینه ام
زبانه می کشد…

معراج

جاده ها
بنگرید
پای آبله
جان بی توان
باور نمی کنید
اما می رسم
و باران به استقبالم می آید،
من پرنده ای هستم
که این همه راه را
به حرمت چشم به راهی هایش
بی بال آمدم….

لینک از یادم تورا فراموش

تقصیر دلم چیست اگر روی تو زیبا ست
حاجت به بیان نیست که از روی تو پیدا ست
من تشنه ی یک لحظه تماشای تو هستم
افسوس که یک لحظه تماشای تو رویا ست
در خانه ی احساس اگر زمزمه ای است
آن زمزمه از توست که در جان دل ما ست
من قایق آواره ی دریای تو هستم
خوب است بدانی که دلم عاشق دریا ست
در حسرت دیدار تو می سوزم و امٌا این دست خودم نیست به حق روی تو زیباست…